Τουρίστρια ενώ βρισκόταν στην Κύπρο για διακοπές στην προσπάθεια της να κατέβει πεζοδρόμιο το οποίο εφαπτόταν επι οδούς στο Μέσα Χωριό της επαρχίας Πάφου λόγο της κακής κατάστασης του πεζοδρομίου, των ατελών και/ή πλημμελών εργασιών που υπήρχαν σ' αυτό και στο οδικό οδόστρωμα και γενικότερα λόγω τω
Η τραυματίας κινήθηκε νομικά εναντίων των,
- Σχετικού Κοινοτικού Συμβουλίου στα ώρια του οποίου εμπίπτει η συγκεκριμένη οδός,
- Στην εργοληπτική εταιρεία η οποία διενεργούσε τα έργα στο σημείο του ατυχήματος,
- Στην Κυπριακή Δημοκρατία ως η ιδιοκτήτρια των δημόσιων οδών και πεζοδρομίων.
Η τραυματίας μετά το ατύχημα υπέστη περιτραυματική αμνησία η οποία συνέτεινε στην επικράτηση συσκότισης ως προς το σημείο και τους λόγους που οδήγησαν στην απώλεια της ισορροπίας της και της μετέπειτα πτώσης της στο έδαφος. Κατά συνέπεια δεν υπάρχει αποδεκτή μαρτυρία που να αποδεικνύει ότι οποιαδήποτε συγκεκριμένη πράξη και/ή παράλειψη οποιουδήποτε από τους Εναγομένους ευθύνεται για την πρόκληση του ατυχήματος, από το οποίο η Ενάγουσα υπέστηκε τον τραυματισμό της. Επομένως δεν πληρείται το συστατικό στοιχείο της αιτιώδους συνάφειας και ως αποτέλεσμα η τραυματίας να αποτύχανει να αποδείξει την υπόθεση της εναντίον των Εναγομένων στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων και η αγωγή να απορριφθεί από το δικαστήριο.
Παρόλα αυτά το δικαστήριο διερεύνησε θέμα πιθανής αμέλειας των Εναγόμενων στη βάση της εκδοχής ότι η τραυματίας περπατούσε στην εν λόγω οδό το σανδάλι της εγκλωβίστηκε κάτω από μια σωλήνα νερού στο δρόμο όπου δεν ήταν καλυμμένη με άσφαλτο προκειμένου η επιφάνεια να είναι λεία με αποτέλεσμα αυτή να χάσει την ισορροπία της να πέσει κάτω στο δρόμο και το κεφάλι της να κτυπήσει στο έδαφος.
Συντρέχουσα αμέλεια:
Αναφορικά με ενδεχόμενο αποκλειστικής και/ή συντρέχουσας αμέλειας της τραυματίας , το δικαστήριο δεν εντόπισε οτιδήποτε που θα το οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι η τραυματίας προέβηκε σε οποιαδήποτε ενέργεια που θα συνέβαλλε στον τραυματισμό της. Η ύπαρξη σωλήνας στο μέρος του δρόμου που δεν είχε ασφαλτική επικάλυψη δεν αποτελεί εύλογα προβλεπτό κίνδυνο υπό την έννοια η τραυματίας να ήταν σε θέση να προνοήσει ότι το σανδάλι της μπορούσε να εγκλωβιστεί κάτω από αυτή και να προκαλέσει απώλεια της ισορροπία της. Κατά συνέπεια, δεν βρίσκω πως, υπό τις περιστάσεις, θα μπορούσε να αποδοθεί ευθύνη και κατ' επέκταση αποκλειστική ή συντρέχουσα αμέλεια στην τραυματία . Ως εκ τούτου, επομένως το δικαστήριο έκρινε ότι οι Εναγόμενοι θα ευθύνονταν αποκλειστικά.
Καταμερισμός ευθύνης στους Εναγόμενους:
Για τον καταμερισμό της ευθύνης το δικαστήριο εξέτασε δυο ενδεχόμενα, Το πρώτο αν θεωρηθεί ότι τη στιγμή του ατυχήματος ο δρόμος τελούσε υπό κατασκευή από την εργοληπτική εταιρεία ή εν αν εκκρεμούσε πιστοποιημένη παραλαβή του από την αρμόδια αρχή όπου κατασκευαστής του
Επί της πιο πάνω υποθετικής βάσης υπάρχουν δύο ενδεχόμενα προς εξέταση.
Το πρώτο αν θεωρηθεί ότι τη στιγμή του ατυχήματος ο δρόμος τελούσε υπό κατασκευή από εργοληπτική εταιρεία Ως η εταιρεία που ανέλαβε την κατασκευή του δρόμου η Εναγόμενη 2 είχε καθήκον να μεριμνά για την ασφαλή χρήση του εν λόγω δρόμου τόσο από τους οδηγούς οχημάτων όσο και από τους πεζούς. Αντίστοιχη υποχρέωση θα είχε και η κυπριακή δημοκρατία της οποίας το αρμόδιο τμήμα θα είχε την επίβλεψη του έργου. Αμφότεροι Εναγόμενοι θα έπρεπε να είχαν λάβει τα προαναφερόμενα μέτρα.
50% ευθύνη στην εργοληπτική εταιρεία που ανέλαβε το έργο και 50% ευθύνη στην Κυπριακή Δημοκρατία
Το δεύτερο είναι ο δρόμος να έχει κατασκευαστεί δεόντως από την εργοληπτική εταιρεία και να έχει παραδοθεί πριν από την ημερομηνία του ατυχήματος δυνάμει των προνοιών του Περί Οδών και Οικοδομών Νόμου (Κεφ.96). Αν θεωρηθεί ότι η κατάσταση του δρόμου την ημέρα του ατυχήματος είναι αποτέλεσμα οδικών εργασιών από την εργοληπτική εταιρεία τότε σε τέτοια περίπτωση το κοινοτικό συμβούλιο θα είχε καθήκον να λάβει τα προαναφερόμενα προστατευτικά μέτρα ως η αρμόδια αρχή που έχει υποχρέωση να μεριμνά για την ασφαλή χρήση των δρόμων της κοινότητας της από το κοινό. Είναι η αρμόδια αρχή που με βάση το άρθρο 83 (ιε) του Περί Κοινοτήτων Νόμου του 1999 (Ν.86(Ι)/99 ευθύνεται για την κατασκευή, επίστρωση, ασφάλτωση ή βελτίωση των δρόμων που βρίσκονται στα κοινοτικά τους όρια.
Όσον αφορά την εργοληπτική εταιρεία το δικαστήριο δεν θα μπορούσε να της αποδώσει οποιαδήποτε αντίστοιχη υποχρέωση ενόψει της πιστοποιημένης παράδοσης του δρόμου.
Ωστόσο ευθύνη ως κατόχου ακίνητης ιδιοκτησίας, στην έννοια της οποίας εμπίπτουν και οι οδοί κάτω από τον όρο 'γη' (άρθρο 2(α) του Κεφ.224 , θα μπορούσε να επιρριφθεί και στην Κυπριακή Δημοκρατία .
50% ευθύνη στην κοινοτικό συμβούλιο ως η εποπτική αρχή μετά την παράδοση του έργου και 50% ευθύνη στην Κυπριακή Δημοκρατία ως κάτοχος του έργου